Spotkanie z leprechaunem

Od ciągłego chodzenia po moim sklepie popsuły mi się nieco buty. A że to bardzo dobre buty były, to nie poszedłem od razu kupić sobie nowych tylko chciałem znaleźć szewca. Niestety. W Irlandii trudno znaleźć szewca, podobnie jak zegarmistrza i optyka naprawiającego oprawki. Ludzie przyzwyczaili się do kupowania nowych rzeczy. Bo ludzi generalnie na to stać.

Ale ja się uparłem i poszukałem w Internecie. Irlandzki szewc to właśnie leprechaun, po irlandzku leipreachán. Właściwie to można o nim tylko poczytać w mitologii celtyckiej, a nawet wcześniejszej, bo spotkać go jest niezwykle trudno. Jednakowoż mnie się udało, o czym za chwilę.

Leprechaun wygląda jak stary karzeł, jest wielkości choinki za € 9,99 którą można kupić już teraz w każdym supermarkecie. Podstawowym elementem jego stroju jest kapelusz oraz krótkie spodnie, kamizelka, pończochy i dobre buty ze sprzączkami. Musi się w końcu jakoś wyróżniać jako szewc. Poza tym ma brodę i wąsy śmierdzące tytoniem z fajki.

Irlandzcy poeci, rówieśnicy Mickiewicza, opisują go jako złośliwego człowieczka ubranego na czerwono. Nie wiem od kiedy, ale teraz wszystkie leprechauny w sklepie z pamiątkami są zielone. Mnie to nie dziwi. W Polsce na południu leży już śnieg, a tu zielono.... aj, jak zielono. Chociaż czasem pada deszcz.

No więc idę sobie ciemną nocą w pobliskie ruiny czegoś, co nie wiem czym było zanim się zamieniło w ruinę. Nadsłuchuję nocnych odgłosów, czekam na dźwięki stukania w podeszwę buta. Podobno w nocy pracują a w dzień śpią, jak to elfy.

Po kilku godzinach widzę w oddali małe światełko. Zdejmuję buty, żeby nie skrzypiały. Podchodzę bliżej. Jest! Siedzi przy małym ognisku, pali fajkę i pije Guinnessa. Wygląda na nieźle naprutego. Na ziemi stoi jakiś boombox i głośno gra muzyka. The Dubliners & The Pogues - Irish Rover. Znam i lubię ten klimat. Myślę sobie, że mam szczęście i nikłą szansę, żeby mój los się w końcu odmienił.

Bo po drodze przypomniałem sobie, że te złośliwe i wredne leprechauny wiedzą, gdzie są ukryte skarby. Strzegą ich bardzo i mówi się, że te skarby są po drugiej stronie tęczy. Czyli bardzo trudno do nich dotrzeć. Postanawiam, że mi się MUSI udać. Będę gadał z nim ostro.

Kiedy łapię go za szyję i zaczynam dusić, od razu mówi, że nie powie, gdzie jest skarb. W ogóle nie zauważa moich związanych sznurówkami butów zawieszonych na szyi. Faktycznie ma na sobie zieloną kamizelkę i zielony kapelusz. Wokół ze dwadzieścia puszek po Guinnesie z plastikowymi kulkami w środku. Dociskam gościa mocniej. I jeszcze mocniej.

Cóż, jestem z siebie zadowolony. Pokazał gdzie to było zakopane, może nie aż tak wiele, ale wystarczy, żeby pospłacać moje długi. I dlatego teraz obiecuję, że nie będę tu już przynudzał, jak mi to źle, bo komornik puka jeden i drugi. Pieprzyć ich i fora ze dwora. Ja tu przyjechałem normalnie żyć i zaczyna mi się to powoli udawać.

W końcu zapomniałem o tych moich butach. A tam, kupię sobie nowe.

Leprechaun

Leprechaun to osobnik płci męskiej, rodzaj – skrzat, narodowość – irlandzka. Legendarny strażnik skarbu ukrytego na końcu tęczy, wisiorek do kluczy, magnes na lodówkę, wytwór folkloru i wyobraźni podkładany turystom, magiczny elf samotnik siedzący gdzieś w ruinach obrośniętych bluszczem, z wykształcenia szewc. Największa aktywność leprechaunów jest w okolicy 17 marca.  

  

Spotkałem go tylko raz i aż raz, opisałem to spotkanie tutaj. Dlatego teraz z dystansem odnoszę się do wszelkich wizerunków, które wyskakują dziś z każdej witryny sklepowej, która woła: zbliża się święto Patryka! To trochę jak z Mikołajem, niby go nie ma, ale wszyscy się za tego paskudnika chętnie przebierają.

  

Leprechaun (wymawia się: leprikon) jest wyobrażany jako podstarzały karzeł ubrany na zielono. Kapelusz, kamizelka, krótkie spodenki, pończochy i buty ze srebrnymi sprzączkami. Takie oto dziwadło ze średniowiecznych irlandzkich legend. Karierę międzynarodową zawdzięcza między innymi pewnemu Indianinowi z plemienia Jones.

  

Skłonność do nałogów – wybitna. Pali ciągle fajkę, bo obecnie paczka szlugów nie schodzi tu poniżej 8 euro, a to skąpiec przecież jest. Podobno usłyszeć go można jak stuka w małe kowadełko reperując buty, ale to kolejny mit. To dźwięk szybko otwieranych puszek piwa. Nikt nie widział jeszcze trzeźwego leprechauna. 

  

Pijaniutki leprechaun ma zawsze przy sobie dwie sakiewki. Srebrną monetą z lewej kieszeni płaci za piwo i tytoń, a potem ta czarodziejska moneta do niego wraca. Złota moneta z prawej sakiewki jest przeznaczona na łapówkę dla tego, komu uda się leprechauna jednak schwytać. Skrzat wypuszczany jest wolno, a złota moneta zamienia się w suchy liść koniczynki.

  

Leprechaun znany jest z głupich żartów, dzięki temu czasem jest wesoło a czasem straszno, bo ten skrzat wcale nie ma wyczucia. Ostatnio słyszałem, że jeszcze przed wyborami ma zamienić Lecha w Lecha z puszki. 

  

W krainie absurdu irlandzkich leprechaunów zdarzają się również takie oto wyobrażenia. I ludzie to kupują...

  

W centrum Dublina właśnie dziś otwiera się Narodowe Muzeum Leprechauna. Zapraszam do świata irlandzkich legend i tajemnic na drugim krańcu tęczy. Leprechauny to nie tylko przebrane pieski i pijane przebierańce. To przede wszystkim część narodowych legend Irlandii.